جیتر، دیررسیدنِ بسته و نرسیدنِ بسته سه وضعیتِ یکسان نیستند. بافرِ پخش می‌تواند برایِ بخشی از دیررس‌ها فرصتِ بیشتری بدهد، اما بستهٔ واقعاً ناموجود را خلق نمی‌کند و زمانِ انتظار را هم بیشتر می‌کند. این تمرین یک دفترِ شش‌بسته‌ایِ ساختگی را با دو مهلتِ پخش بررسی می‌کند؛ شبکه، تماس و صدایِ واقعی اجرا نشده‌اند.
دفترِ ارسال و ورود را جدا نگه داریم
شش بسته با شماره‌هایِ۱۰۰تا۱۰۵ و فاصلهٔ ارسالِ۲۰میلی‌ثانیه داریم. ساعتِ RTP را۸۰۰۰تیک در ثانیه فرض کرده‌ایم. زمان‌هایِ ورودِ ساختگی برایِ۱۰۰،۱۰۱،۱۰۲،۱۰۳ و۱۰۵ به‌ترتیب۵۰،۷۵،۱۱۵،۱۱۲ و۱۵۵میلی‌ثانیه‌اند؛ برایِ۱۰۴ ورودی ثبت نشده است. مبنایِ زمانِ ارسال و ورود در این شبیه‌سازی معلوم و مشترک است.
پس ترتیبِ ورود۱۰۰،۱۰۱،۱۰۳،۱۰۲،۱۰۵ است، نه ترتیبِ شماره‌ها. کد همین ترتیب را پیش از محاسبه مرتب می‌کند؛ برآوردِ J در مرجعِ RTP بر اساسِ ترتیبِ رسیدن به‌روز می‌شود. این دفتر wrapِ شماره، تکرارِ بسته، تغییرِ منبع یا ساعتِ دو دستگاهِ واقعی را شبیه‌سازی نمی‌کند.
J را با واحدِ یکسان حساب کنیم
در این مثال زمانِ ورودِ میلی‌ثانیه‌ای در۸ ضرب می‌شود تا با تیکِ RTP هم‌واحد باشد. اختلافِ فاصلهٔ ورود و ارسالِ دو بستهٔ پیاپی D است و مقدارِ هموارشدهٔ J با یک‌شانزدهمِ فاصلهٔ قدرِ D از مقدارِ قبلی تغییر می‌کند. جدولِ کامل، D وJ را به تیک و نمایشِ J را به میلی‌ثانیه نگه می‌دارد.
کد از Fraction استفاده می‌کند تا جمع‌هایِ همین تمرین گرد نشوند. مقدارِ آغازینِ J را صفر قرار داده‌ایم؛ نتیجهٔ این نمونهٔ کوتاه، بیشینهٔ تأخیر یا درصدِ قطعِ صدا نیست. از یک Jِ کوچک هم نمی‌توان نبودِ همهٔ خطاهایِ تماس یا کیفیتِ شنیداریِ خوب را نتیجه گرفت.
دو برنامهٔ پخش چه نتیجه‌ای دادند؟
قاعدهٔ پخشِ اصیلِ ما برایِ هر بسته «زمانِ ارسال به‌علاوهٔ تأخیرِ انتخابی» است. با تأخیرِ۶۰میلی‌ثانیه، بستهٔ۱۰۲ پس از مهلتِ۱۰۰ می‌رسد و دیررس است؛۱۰۴ ناموجود می‌ماند. با تأخیرِ۸۰، مهلتِ۱۰۲ به۱۲۰ می‌رود و ورودِ۱۱۵ به‌موقع حساب می‌شود. این قاعده یک jitter bufferِ تطبیقیِ واقعی نیست.
| تأخیرِ قراردادیِ نمونه | به‌موقع | دیررس | ناموجود |
|---|---|---|---|
| ۶۰میلی‌ثانیه | ۴ | ۱ | ۱ |
| ۸۰میلی‌ثانیه | ۵ | ۰ | ۱ |
در حالتِ دوم همهٔ موعدهایِ پخش۲۰میلی‌ثانیه دیرترند. این هزینهٔ انتظار را همراهِ کاهشِ دیررسِ همین fixture گزارش می‌کنیم؛ هیچ تنظیمِ بهینه برایِ همهٔ تماس‌ها از آن به دست نیامده است.
اتلافِ گزارش با حذفِ پخش یکی نیست
در بازهٔ شماره‌هایِ مشاهده‌شده، شش شماره انتظار داریم و پنج شمارهٔ یکتا رسیده‌اند؛ جایِ۱۰۴ خالی است. بستهٔ۱۰۲ هرچند در برنامهٔ نخست دیررس بود، واقعاً دریافت شده است. پس شمارشِ دریافتیِ شاملِ دیررس را با شمارشِ قابلِ استفاده تا مهلتِ پخش قاطی نکنیم.
این محاسبه دربارهٔ بازهٔ۱۰۰تا۱۰۵ است. از آخرین شمارهٔ دیده‌شده نمی‌دانیم پس از آن چه بسته‌هایی باید می‌رسیدند. همچنین در دفترِ واقعی، ناقص‌بودنِ ثبت می‌تواند نبودِ مشاهده ایجاد کند؛ برایِ اثباتِ گم‌شدن در شبکه، محل و کامل‌بودنِ capture را هم بررسی کنید.
برایِ عیب‌یابیِ تماس، شاهدِ کدام مرحله لازم است؟
منبعِ جریان، واحدِ ساعت، ترتیبِ ورود، مهلتِ پخش و شمارِ دیررس/ناموجود را جدا ثبت کنید. بازمرتب‌سازی، جبرانِ اتلاف و رمزگشاییِ کدک در این برنامه انجام نمی‌شوند؛ بهترشدنِ یک شمارنده، شاهدِ کافی برایِ کیفیتِ گفتار نیست. گوش‌دادن و ارزیابیِ مجازِ خروجی مسیرِ جدا دارد.
بافرِ فریمِ جزئیِ PCM جمع‌کردنِ بایت‌هایِ ناتمام است؛ اینجا برنامهٔ زمانیِ بسته‌هایِ کامل بررسی شد. اگر برایِ منشیِ تلفنیِ اپرا اتصال آماده می‌کنید، مسئلهٔ شبکه و معیارِ صدایِ دوطرفه را با مسئولِ فنی روشن کنید؛ اعدادِ این تمرین معیارِ عملکردِ اپرا نیستند.
فایل تمرین و منبع
ترتیبِ ورود، J و دو برنامهٔ زمانِ پخش را حساب کنید · همهٔ بسته‌ها، تأخیرها و تفاوتِ دیررس با ناموجود
منابع در 2026-11-04 خوانده شدند؛ این تاریخ، تاریخ انتشار منبع نیست. مثال‌ها و فایل‌های این راهنما آموزشی و ساختهٔ تحریریه‌اند.